Święci Apostołowie Pawle i Piotrze, uproście nam żywą wiarę, nadzieję mocną i miłość doskonałą, zaparcie się samego siebie, cierpliwość w przeciwnościach, gorliwość w modlitwie i wypełnianiu obowiązków, czystość serca, oddanie się woli Bożej i dotrwanie w Jego łasce aż do śmierci. Amen.

W Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa nasz Pan – żywy i prawdziwy – wyszedł na ulice Lachowic, by pielgrzymować pośród nas. Przeszedł przez naszą wioskę, ogrody i domy, by pobłogosławić, by napełnić nasze serca pokojem, nadzieją i miłością. Jezus – obecny w Najświętszym Sakramencie – nie pozostał zamknięty w świątyni. On wyszedł do swoich dzieci, by być blisko ich codzienności. My zaś, mieszkańcy tej ziemi, jesteśmy jak pielgrzymi. Każdy z nas przemierza drogę swojego życia – czasem prostą i lekką, innym razem stromą, kamienistą, trudną do przejścia. Kroczymy przez codzienność, dzień po dniu, zmagając się z troskami, przeżywając radości, śmiejąc się i płacząc, pracując i odpoczywając. Wszystko to jest częścią naszej życiowej wędrówki – pielgrzymki ku wieczności.

Jednak w tej drodze nigdy nie jesteśmy sami. Choć czasem wydaje nam się, że idziemy w ciszy, w samotności, w ciemności – On jest. Chrystus. Ten, który zna każde serce. Ten, który wie, co przeżywamy. Ten, który idzie razem z nami, nawet jeśli nie zawsze to dostrzegamy. Boże Ciało przypomina nam, że Bóg naprawdę jest blisko. Nie tylko w wielkich świątyniach, ale także na naszych wiejskich drogach, wśród domów, wśród ludzi, w sercach tych, którzy Go przyjmują. Idąc w procesji, modląc się, śpiewając, klęcząc – dajemy świadectwo wiary, że On jest z nami. Że Go kochamy. Że Go potrzebujemy. Niech ta uroczystość stanie się dla nas wszystkich umocnieniem. Niech przypomina, że nawet najdłuższa i najtrudniejsza pielgrzymka życia ma sens – bo prowadzi do spotkania z Bogiem. I że każdy nasz krok, nawet ten najbardziej niepozorny, może stać się krokiem ku świętości, jeśli idziemy razem z Chrystusem.

Pierwsze spotkanie z Chrystusem poprzez przyjęcie Pierwszej Komunii Świętej jest najważniejszym po Chrzcie świętym wydarzeniem w życiu małego chrześcijanina. Dziecko w tym dniu jest żywym tabernakulum, ma w sercu samego Boga, niesie Go do domu, rozsiewa wokół siebie Boży blask, dzieli się Bożą miłością i radością. Dobrze by było, aby dziecko jak najdłużej miało Boga w swoim serduszku. Czekają na niego pułapki życia, podczas którego będzie musiało dokonywać wyborów pomiędzy dobrem i złem - Jan Paweł II.

Tego, kto przyjmuje Zbawiciela w Komunii Świętej, coraz bardziej będzie pociągało na co dzień życie Boże; będzie wzrastał w Mistycznym Ciele Chrystusa, a jego serce ukształtuje się na wzór serca Bożego.